Dziś – drugi fragment ebooka “Seksualny klucz do kobiecych myśli” – bestsellera na liście Wydawnictwa Złote Myśli.

E. Ogólnikowość
Skąd możesz wiedzieć, co masz mówić, by to pasowało do przekonań
Twojego rozmówcy? Cóż, czasem po prostu nie wiesz, więc po prostu
będziesz używał ogólnikowego języka – języka nie określającego zbyt
dokładnie, jak to o czym mówisz wygląda, jakie jest w dotyku, jak
brzmi, jak smakuje, ani jak pachnie. Pozwól słuchaczowi samemu
wypełnić wszelkie luki. Dlaczego powinieneś używać ogólnikowego
języka? Ponieważ w przypadku, gdy istnieje między Wami
psychiczna więź – czyli kiedy odzwierciedlasz przekonania Twego
słuchacza w taki sposób, że instynktownie wierzy on we wszystko, co
mówisz – słuchacz sam będzie wypełniał wszystkie luki w Twym
ogólnikowym, abstrakcyjnym przekazie treścią istotną i odpowiednią
dla samego siebie.

Jeśli na przykład powiesz: „Widziałem ostatnio wspaniały obraz.
Miał cudowne kolory: rdzawy, fioletowy, żółty i czarny”, Twoja
słuchaczka może akurat nie uważać, by właśnie te kolory stanowiły
idealną paletę dla pięknego malowidła. W takim przypadku możesz
niechcący zerwać psychiczną więź między Wami. Jeśli powiesz po
prostu: „Widziałem ostatnio wspaniały obraz”, a przy tym będziesz
wyglądał i brzmiał, jakbyś właśnie w tym momencie widział piękny
obraz, prawdopodobnie wystarczy to, by słuchaczka poczuła, jakby
właśnie widziała piękne malowidło.
Abstrakcyjne słowo, słowo pozbawione konkretnych zmysłowych
informacji – nie wskazujące, co słuchacz ma zobaczyć, usłyszeć,
poczuć – jest jak ogromna sieć ciągnięta przez ocean. Puste,
pozbawione konkretów słowo, wsparte psychiczną więzią (rapport)
z mówiącą osobą, nabiera znaczenia i treści, całkiem jak sieć, która
choć pusta, łapie ryby i zwiększa w ten sposób swą wagę. Im
intensywniejsza więź, tym bardziej prawdopodobne, że słuchacz
wypełni sieć ważnymi dla siebie znaczeniami, co z kolei dalej pogłębi
związek i doprowadzi go do jeszcze głębszego stanu podatności.
Oto dlaczego wielu hipnotyzerów, wielu polityków i wielu kaznodziei
od pewnego momentu w swoim wywodzie zaczyna mówić niemal
wyłącznie abstrakcjami. Odzwierciedlili Twoje przekonania,
zapewnili sobie zaufanie Twych głębokich instynktów, stworzyli
emocjonalny pęd, teraz mogą stać się coraz bardziej ogólnikowi, zaś
te ogólne rzeczy, które mówią, Tobie będą się wydawać z każdą
chwilą bardziej prawdziwe i coraz bardziej zniewalające. Bądź
konkretny opisując coś w kategoriach zmysłowych, po to, by
zaangażować wyobraźnię. Bądź do słuchacza podobny, aby stworzyć
więź emocjonalną. Potem zaś zacznij stosować język ogólny
i abstrakcyjny, aby popchnąć wyobraźnię i emocje słuchacza
w pożądanym przez siebie kierunku. Kiedy już udało Ci się stworzyć
więź, ogólnikowość będzie ją dalej pogłębiać.
F. Historie
Kiedy opowiadasz historię, Twój słuchacz przeważnie wchodzi w stan
transu, zaczynając odczuwać emocje odczuwane przez jej bohaterów,
potem zaś przykłada te emocje do obecnej chwili i obecnej sytuacji.
To właśnie powód, dla którego dobrzy mówcy tak często opowiadają
historie – stanowią one dla nich „drogę szybkiego ruchu” do emocji
słuchaczy. Kiedy na przykład opowiadasz wiele historii o ludziach
czymś podekscytowanych, zmotywowanych i zarabiających masę
pieniędzy, Twoi słuchacze zaczynają się także ekscytować i czuć
motywację, by samemu zacząć zarabiać duże pieniądze. Kiedy
opowiadasz komuś o ludziach zakochujących się albo ludziach
uprawiających seks, ta osoba zaczyna się odruchowo zastanawiać
nad tym, jak takie rzeczy się odczuwa, w wyniku czego zaczyna być
erotycznie podniecona. Ponieważ zaś mówisz o przeżyciach innych
ludzi, słuchająca raczej nie będzie zażenowana – w końcu nie każesz
jej się w Tobie zakochiwać, opowiadasz jej tylko, co czuła Twoja
przyjaciółka Kasia, kiedy się zakochiwała.
Opowiadając historie możesz nawet włożyć w nie bezpośrednie
rozkazy skierowane do słuchającego, całkiem nie biorąc za to
odpowiedzialności. Na przykład tak… „Więc ten gość powiedział
temu drugiemu: “Pamiętaj! Opowiadaj masę historii! Ludzie
uwielbiają historie i naprawdę odczuwają to, co im mówisz!”. Albo…
„Moja przyjaciółka Julia opowiadała, jak ten Włoch nagle wstał,
chwycił ją pod brodą, spojrzał jej głęboko w oczy, i rzekł: ‘Dzisiaj
będziemy się kochać!’. Niesamowite, zgoda?”.
G. Bodziec i reakcja
Emocje są asocjatywne, co oznacza, że są powiązane z konkretnymi
bodźcami, które to bodźce mogą je potem ponownie budzić, nawet
jeśli nie ma żadnego logicznego związku pomiędzy samym tym
bodźcem a daną emocją. Jeśli na przykład miałeś w zeszłym
tygodniu wspaniałą erotyczną przygodę z kobietą ubraną w spodnieogrodniczki,
możesz się potem nagle wspaniale poczuć widząc inną
kobietę w ogrodniczkach, choć zupełnie nie masz pojęcia dlaczego.
Głos Twojej kochanki mógł też na przykład mieć specjalne
brzmienie, kiedy wymawiała Twe imię w czasie Waszych miłosnych
igraszek. I następnym razem, kiedy jej głos zabrzmi w ten sposób,
może Ci tym sprawić żywą i niezrozumiałą dla Ciebie przyjemność –
choćby kazała Ci jedynie wynieść śmieci.
Do stworzenia tego rodzaju powiązań można używać ruchów dłoni,
tonów głosu, dotyku albo czegokolwiek innego, co daje się
zarejestrować zmysłami, i co spowoduje powstanie połączenia
między bodźcem a reakcją. (W terminologii NLP określa się taki link
mianem „kotwicy”, po angielsku anchor.)
Im silniejsza jest emocja odczuwana dokładnie w momencie
„zarzucenia” kotwicy, tym silniejsza będzie emocja wywołana
w chwili, gdy kotwica zostanie następnie „odpalona”.
Im bardziej niezwykła kotwica, tym mniej prawdopodobne, by jej
siła została „rozwodniona” przez inne bodźce z otoczenia. (Na
przykład uścisk dłoni nie będzie dobrym wyborem kotwicy, ponieważ
dana osoba może już mieć z nim wiele innych skojarzeń, a także
może wymieniać uścisk dłoni z wieloma różnymi osobami oraz
odczuwać różne emocje, także po zarzuceniu przez Ciebie tej
kotwicy.)

Krótkie powtórzenie materiału
1. To, co opiszesz, inni ludzie sobie wyobrażą i odczują jako własne
wewnętrzne przeżycie. Nazywa się to Zasadą Różowego Słonia,
albo stymulacją.
2. Kiedy powiesz komuś, żeby „nie robił X”, albo że „X to
nieprawda”, ten ktoś i tak przez chwilę sobie wyobrazi to „X” i na
nie zareaguje.
3. W swoich opisach stosuj sugestywne obrazy z dużą ilością
konkretnych, zmysłowych szczegółów – określ, co Twój słuchacz
powinien ujrzeć, usłyszeć, poczuć dotykiem, smakiem i węchem.
W ten sposób wzmacniasz emocjonalną siłę tego, co mówisz.
Takie opisy angażują wyobraźnię słuchacza, przeważnie
wprowadzając go w stan transu, w którym przestaje on
analizować i w naturalny sposób reaguje silniej.
4. Więź emocjonalną i poczucie emocjonalnego komfortu możesz
wytworzyć za pomocą podobieństwa. Podobieństwo tworzysz
natomiast odzwierciedlając ruchy ciała i rytm drugiej osoby,
oraz/lub mówiąc rzeczy zgodne z przekonaniami i wrażeniami tej
osoby. Jeśli pod rząd powiesz wiele rzeczy zgodnych
z przekonaniami słuchającego, z dużym prawdopodobieństwem
wprowadzisz go w trans.
5. Stosuj abstrakcje i ogólniki, aby podtrzymać więź psychiczną.
6. Opowiadaj historie zawierające wrażenia i emocje, aby szybko
wzbudzić w słuchaczu te same wrażenia i emocje. Rób to
w sposób, który pozwala drugiej osobie czuć się bezpieczną i nie
narusza jej psychicznego komfortu.
7. Emocje dają się dołączać do bodźców zmysłowych. Potem możesz
ponownie zastosować dany bodziec („kotwicę”), by ponownie
wywołać daną emocję.

Powyższy tekst jest fragmentem ebooka “Seksualny klucz do kobiecych emocji“, którego autorem jest J.D. Fuentes.

Jeśli Cię zainteresował – sięgnij po całą książkę.

Dziś – pierwszy fragment ebooka “Seksualny klucz do kobiecych myśli” – bestsellera na liście Wydawnictwa Złote Myśli.

Jak pompować w innych ludzi
uczucia?

Zanim zbadamy strukturę kobiecych emocji, a zatem i sposoby
szybkiego wprowadzania kobiet w intensywne stany emocjonalne za
pomocą jedynie słów, powiemy nieco ogólnie na temat wzbudzania
w ludziach uczuć. Chodzi nam o poznanie zasad intensywnej
komunikacji.
Intensywna komunikacja polega na wprawianiu innych ludzi
w odpowiednie stany emocjonalne. Nie przypadkowe stany
emocjonalne, ponieważ każdy wprowadza innych ludzi w jakieś
stany emocjonalne – przeważnie nieodpowiednie – tylko w ściśle
określone, takie, na których Ci zależy, stany emocjonalne
prowadzące do skutków, których pragniesz, i które Ci dają
autentyczną satysfakcję. Zanalizujmy pokrótce niektóre narzędzia
i zasady intensywnej komunikacji.
A. Stymulacja werbalna

Po pierwsze, zasada stymulacji, znana też jako:
„Zasada Różowego Słonia”, ponieważ jeśli powiem Ci, żebyś nie
myślał o różowym słoniu – nie wyobrażał sobie jego różowej trąby,
małego ruchliwego ogonka, wielkich, kłapciatych, różowych uszu…

To z pewnością będziesz myślał właśnie o różowym słoniu. Po
prostu, aby zrozumieć, co mówię, musisz sobie stworzyć w umyśle
przeżycia związane z różowym słoniem – jak by wyglądał, jakie by
wydawał dźwięki albo jaka by była w dotyku skóra jego trąby. To, co
opiszesz słowami, Twój rozmówca musi przeżyć, choćby po to, by
zrozumieć, co mówisz. Im żywszy będzie Twój opis, tym intensywniej
Twój słuchacz zareaguje, tym bardziej zareaguje w sposób taki, jakby
naprawdę to, co opisujesz przeżył, i to ze wszystkimi wynikającymi
z tego przeżycia emocjami.
B. Nie rób oznacza Rób
Jest to rozwinięcie Zasady Różowego Słonia. Jeśli powiem Ci, żebyś
nie robił X albo że nie ma takiej rzeczy, jak X, to i tak wyobrazisz
sobie to X i będziesz reagował na X. „Nie ma sposobu, by za pomocą
słów dotrzeć do najgłębszych kobiecych emocji i niezwykle szybko
wzbudzić w kobietach pożądanie.” „Nie myśl nawet o stosowaniu
tych technik raz po raz, aż staną się tak naturalne, jak
oddychanie.” „Nie myśl o tym, jak byś się czuła zakochując się
właśnie w tej chwili.” „Nie ma możliwości, byś się we mnie
zakochała.”

C. Obrazowanie (imaging)
Uczyń swój opis maksymalnie żywym przez zastosowanie
konkretnych zmysłowych szczegółów – kolorów, dźwięków,
charakteru dotykanych powierzchni itd. Możesz wspomnieć
o lagunie albo też możesz opisać spokojną wodę, ukrytą między
dwoma wysokimi brzegami, której jasnobłękitna powierzchnia
połyskuje w promieniach słońca, a jeden z brzegów burzy się nieco
u stóp niewielkiego wodospadu, tworząc niewielkie kołnierze białej
piany na lśniącej lazurowej tafli, leniwie odpływające w otaczającą
dżunglę.
Słowa istnieją po to, by stwarzać przeżycia w tych, którzy je słyszą
lub czytają. Słuchacz przetwarza to, co słyszy w obrazy, wrażenia
dotykowe, dźwięki, zapachy i smaki. Mówiąc mu, co konkretnie ma
odczuć czy usłyszeć, możesz sprawić, by te doznania stały się bez
porównania wyrazistsze i bogatsze. Kiedy tak zrobisz, Twój słuchacz,
zamiast interpretować Twoje słowa za pomocą swego intelektu,
zareaguje na nie wyobraźnią, a przez to także swym ciałem i swymi
emocjami. Obfitość obrazów może słuchacza całkiem dosłownie
oczarować i wprowadzić w świat fantazji.
D. Znaczenie podobieństw
Podobieństwo stwarza związek emocjonalny, zgodność i poczucie
komfortu – im większe z Tobą podobieństwo odczuwa Twój
słuchacz, tym głębiej fizycznie zareaguje na przedstawiane przez
Ciebie obrazy. Im silniejsza będzie psychiczna więź pomiędzy Wami,
im większe poczucie komfortu i bliskości, tym łatwiej i chętniej
słuchacz uzupełni odpowiednimi konkretami wszelki zastosowany
przez Ciebie ogólny i abstrakcyjny język. Krótko mówiąc, im
intensywniejsza będzie odczuwana przez rozmówcę psychiczna więź
z Tobą, tym bardziej przekonujące i potężniejsze będą Twoje słowa.
No dobrze, ale jak stworzyć tę więź? Po pierwsze, naśladując
zewnętrzne przejawy emocji
Twego słuchacza – czyli rytmy jego ciała i jego stan fizyczny. Po
drugie, akceptując – albo jeszcze lepiej odzwierciedlając (mirroring)
– wewnętrzny świat jego przeżyć, czyli to, co dostrzega i odczuwa,
w co wierzy i o czym jest przekonany.
● Możesz odzwierciedlać ekspresję cielesną rozmówcy
w następujący sposób:,Przyjmij tę samą postawę, co Twój
rozmówca – jeśli on stoi, to i Ty stój; jeśli on ma skrzyżowane
ramiona – Ty także je skrzyżuj; jeśli on przeciąga dłoń przez swoje
włosy, Ty także przeciągnij dłoń przez swe włosy. Co więcej, kiedy
on mruga, to i Ty powinieneś mrugać, zaś kiedy robi wdech – Ty
tak samo. Możesz nawet mówić… w tym samym tempie,
w jakim… Twoja rozmówczyni… oddycha. Nazywa się to tempem
hipnotycznym i ma bardzo… potężny… wpływ… na kogoś… kto
słucha.Twoje odzwierciedlanie powinno się stawać coraz
bardziej dokładne – z początku subtelne i tylko częściowe, potem
coraz bardziej kompletne. Typowo będzie to wyglądało w ten
sposób, że powstanie „pętla sprzężenia zwrotnego”: na przykład
ona mrugnie, Ty zareagujesz mrugnięciem, wtedy ona mrugnie
jeszcze szybciej itd. Odzwierciedlanie czyjegoś zachowania
sprawia, że ten ktoś czuje się podobny do Ciebie i, w miarę jak to
poczucie podobieństwa się wzmacnia, zaczyna odzwierciedlać
Ciebie w Twoich reakcjach.
● Możesz także odzwierciedlać czyjeś przekonania, emocje i idee.
Kiedy mówisz kolejno kilka rzeczy odpowiadających
przekonaniom Twego rozmówcy, zaczyna on koncentrować się na
tym, co mówisz, kosztem innych bodźców. Dlaczego? Ponieważ
mówisz mu prawdę, tak on to w każdym razie widzi, zaś nasza
podświadomość, nasze instynkty, pragną dobrych, dokładnych
sygnałów zwrotnych. Dlatego też, zawsze gdy mówisz ludziom to,
o czym już są przekonani albo co odpowiada temu, co przekazują
im ich zmysły, będą się czuli Tobie bliżsi, będą się koncentrować
na Twoich słowach i będą też silniej reagować na to, co im
mówisz. Jeśli powiesz im kilka razy z rzędu coś, co odpowiada ich
przekonaniom, znajdą się w stanie koncentracji, zaangażowania,
emocjonalnej podatności na bodźce – krótko mówiąc w stanie
zwanym transem.

Powyższy tekst jest fragmentem ebooka “Seksualny klucz do kobiecych emocji“, którego autorem jest J.D. Fuentes.

Za dwa dni przeczytasz kolejny fragment.